ครั้งแรกที่โคนา ก้อไม่ได้สนใจจาดูเท่าไหร่ แต่วันนึงเว่ย ออนเอ็ม ฝนชักชวนเว่ย ต่อมาก้อน้องพลอย.. ก้อเรยลองดูซะ ถึงจาช้าไปหนึ่งวันนะ แต่ก้อห้ายน้องเค้าเล่าห้ายฟังนั่นแหละ เข้าใจมากเร๊ยยย  คนส่วนใหญ่ชอบ แชยอง กันนะ แตถ้าเปงแพร์แร้วคิดว่าโฮรินมากกก่า โฮรินน่าสงสารด้วย ต้องคิดตามหลักความเจงนะเว่ย อื้มๆ ส่วนชิน เดี๊ยนก้อไม่ค่อยจาปลื้มเท่ายูลหร๊อก ว่าไปยูลก้อน่าสงสารเหมือนกาน เห้อออ แต่สรุปก้อคือ..เจ้าหยฺงกะเจ้าชายเค้าก้อเหมาะสมกานมั่กๆ แร้วแหละ

 

   "MEMO"(Jap) คือชื่อกลุ่มวารสารญี่ปุ่นของพวกแพร์  ซึ่ง มาจาก Memory เพราะกลุ่มเราต้องการห้ายเพื่อนๆมีความทรงจำที่ดีรึว่าแย่ๆก้อได้ แล้วแต่คน เห้ย!! ก้ออยากห้ายเพื่อนมีความทรงจำที่ดีๆของกันและกานง่ะ แต่ถ้าเปงเวอร์อิงลิชแร้ว ก้อเหมือนกับMemoเอาไว้ น้านแหละๆๆ มานก้อมีความหมายเดเหมือนกานน่ะ อื้มๆ วารสารก้อเพิ่งเสร็จเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมาเนี้ย เหนื่อยกานพร้อมหน้า "O tsu karei" นะยะ

 

  เห้อ..ไม่ถึงไหนเรยสมุดเฟรนด์ชิพช้าน หลังจากที่ไอ่หยาเอาไปดอง คนที่จองเขียนคนสุดท้ายคือ ปุ้ย สุดเลิฟ ใกล้ถึงวันเกิดsheแร้นนะเนี้ย ม.6 อ่า มีเวลาห้ายกานน้อยเนอะ จาไปเที่ยวด้วยกานก้อมะได้ จาโม้ไร้สาระนานๆก้อยิ่งไม่ได้อิก กุอยากจาบร้า.. เวลาก้อเหลือน้อยทุกทีแร้ว เน่สรุปแร้ว ช้านต้องเจอแต่เรื่องเดิมๆ แบบนี้เหรอ แบบที่ว่าต้องจาก ง่ะ ตั้งแต่ ม.4 เรยง่ะ จากไปเจแปน-ม.5 ลายุ่นกลับบ้าน - ม.6 ไปที่อื่นที่ไม่ใช่สุรินทร์  เหอะๆ ถูกป่าว??  น้อยใจนะเนี้ย เจอแต่เรื่องแบบนี้ วู้ๆๆ งั้นต้องใช้เวลาที่เหลือให้คุ้ม จาร้องไห้ออกมาตอนนี้เรยจาดีมะเนี้ย  -- แหวะ