ฮืออ ตอนนี้อยากร้องไห้ง่ะ  ทามมายงี้อ่า เปนปารายก้อไม่บอก  แร้ว..  หวังว่าเรื่องที่บอกว่าเบื่อ คงมะช่ายแพร์หรอกนะ เห้อ..

 

  แพร์อ่านทำนายไง ปกติก้อมะค่อยเชื่อ แต่ก้อหวั่นๆนะ เค้าบอกว่าให้ระวัง ถ้าทะเลาะแล้ว น่านแหละ อาจทามให้เลิกกานได้  เรื่องอารายมะเข้าจายกาน น่านแหละสาเหตุ เห้อ..มะอยากจาคิดว่าอารายจาเกิดขึ้น เพราะมันยางไม่เกิด  ถ้าถึงจุดหนึ่งที่เค้าหรือแพร์ทนไม่ได้ก็คงต้องเลิก  โอเค บ่นแค่นี้น่าจาเดขึ้น

 

  ช่วงนี้กำลังเข้าสู่การไดเอต อยู่ ก้อทามมายล่ะ..พุงเริ่มย้อย หยั่งงี้ง่ะ  เห้ออออออออออ สงกรานต์ มะมีคนเล่นกะแพร์ซะม้าง  เห้ออออออออ พอแร้วเข้เกียจบ่น  ตื่นเต้นๆๆๆๆ เดีวพุ่งเน้จาได้เจอเพื่อนๆอีกแร้ว  เย้ๆๆๆ จาเปนครั้งสุดท้ายรึป่าวนะ ม่ายๆๆๆ เด๊วเอากล้องไปด้วย อิอิ พอ..ขี้เกียจพิมพ์แระ

 

 

 

 

             

              ก่อนจะถึงวันรักวันลา ยอมรับว่าวุ่นวายมาก งานที่ต้องเคลียร์เยอะมาก ไหนจาเรียงความอีก จนโกดคนอื่นนิดๆแหละ ทามมายงี้อ่าลอกงี้เรยเหรอ ไม่สงสารคนที่ทำเรยใช่มั้ยว่าเค้าต้องใช้เวลามากก่าเค้าสองเท่า แต่พอได้บ่นกะอิ่ทราย กั้งและก้อแป้ง ก้อรุสึกเดขึ้น พูดตามตรงนะแพร์ไม่ชอบคนแบบน้านแหละ คนที่เห็นแก่ตัว อย่างที่ว่าแหละนะ ช่วงเวลาที่จะสอบทีไร ความเห็นแต่ประโยชน์ส่วนตัวจะสูงก่าที่ผ่านๆมา เห้อ..ช่างเหอะ แร้วแพร์จะต้องไปเก็บเอาเรื่องคนอื่นมาคิดมากทำไมวะ สรุปง่ายๆคือ จาบอกว่าก่อนถึงวันรักวันลา แพร์ง่ะวุ่นวายมากเรย ได้แต่บอกตัวเองให้อดทน ใจเย็นๆ แร้วมันก็ผ่านมาได้

             อิ่ทรายเอ๊ย  แกต้องหมดฟอร์มเพราะไอ่นุช เรื่องอยากรุเบอร์ใหม่ช้าน ฮ่าๆๆ หลังจากน้านห้อถึงเวลาที่แกกับช้านก้อต้องนั่งเถียงกานนอิกแร้ว แต่สุดท้ายแกก้อมีเรื่องหนึ่งที่แกกั๊กไว้ ไม่ยอมบอกมาให้ช้านรุหมด ทามไมวะ แร้วเรื่องเน้ออมรุรึป่าว เออ ช่างแกไม่อยากบอกก้อเด ถ้าแกคิดว่าบอกแร้วมานไม่ได้ เด๊วแน้รุจัดคิดนะเนี้ย ปรับปรุงตะเองเยอะเรย อิ่อ้วน รุแต่ว่าเมื่อวานช้านเฉดหัวแกแรงมากๆง่ะ ทามไมล่ะ มาว่าช้านเข้เหร่อยู่ได้ ก้อแค่ใส่ที่คาดผมง่ะ อิกอย่างอารมไม่ค่อยเดด้วย หิวน้ำโว้ยยย หน้าเสียเรยไอ่อ้วน สมนะหน้า.. ไอ่หน้าแก่เอ๊ย ยังไม่ 18 ซักที่เร๊ย เด๊วคอยไปงานวันเกิดแก แร้วคราวนี้จาซื้อของขวัญให้เรย ตามที่สัญญาว่ะ

             สำหรับ(น้อง)พลอยสุดเลิฟ เห้ออ จะไม่ได้เจอกาน2อาทิดเต็มๆเรยแหละ ฮือๆๆ พลอยไม่ชอบตุ๊กตา อื้มๆ ดูได้เรย ว่าพลอยไม่เคยให้ตุ๊กตาแพร์ ตรงกันข้ามกะแพร์ที่โพดชอบเรย เหอะๆ  ก้อตุ๊กตามานกอดได้เน่หว่า ตุ๊กตามานเหมือนไม่ได้ทำเองรึป่าวนะ ถึงไม่ชอบ วันรักวันลาแพร์ก้อได้รูปที่ติ๊งต๊องของตะเองใส่กรอบเบ้อเริ่มเยย อิอิ เป็นปลื้ม I do I do ต่อจากนี้จะมีเทอร์เรื่อยไป จนวันสุดท้าย i do

              “ปุ้ย” เปนเพื่อนสนิทคนแรกของแพร์ คนที่แพร์เคยคิดว่าเอาใจแต่ตะเอง ความจริงแร้วมานไม่ใช่ จะบร้าเป็นลูกคนเดียวก้อไม่ได้หมายความว่าจะเอาใจตะเองซะหน่อย ช่ายมะปุ้ย ปุ้ยโตขึ้นทุก ปุ้ยเปลี่ยนจาเดิมมากๆ จากที่ดูเอาใจตะเอง ไม่ใช่เรยเนอะ แพร์ก้อตอนนั้นก้อเด็ดด้วยแหละ ยอมรับนะว่าเคยวิ่งหนีปุ้ย ขอโทดจิงๆนะ จำได้ว่าปุ้ยเคยสัญญาว่าจะช่วยเหลือแพร์ ช่วยกันตั้งใจเรียน ช่วยสอน เราก้อเรียนพิเศษด้วย ไปไหนมาไหนด้วยกัน ไปถ่ายรูป ล้างรูป โอ้ย..สาระพัดน๊อ จนมีช่วงสุดท้ายที่เราได้อยู่ด้วยกานนานๆ คือตอนไปเรียนซัมมเมอร์ที่โคราช แพร์ตัดสินใจว่าแพร์จาเรียนวิทย์นี่แหละ แต่แร้วแพร์ก้อมาค้นพบความโง่ของตะเอง ว่างั้น  เพราะแพร์รุว่าอันนี้มานไม่ใช่ แหละอยากที่จะทำสิ่งที่แพร์ถนัดและรักมากก่านี้ ตอนน้านก้อไม่ได้ขอโทดที่ทามอารายทุกอย่างอย่างรวดเร็ว เปลี่ยนใจโดยที่ไม่ปรึกษา แต่อยากขอบใจปุ้ยนะ ถ้าปุ้ยไม่ชวนแพร์ไป แพร์คงไม่รุความต้องการของตะเองหรอก เรียนไปก้อฝืนเนอะ เหอะๆ  พอมาม.4เราก้อเจอกานน้อยลง แต่ก้อยังทักทายและคุยกานบ่อยอยู่ พอถึงเวลาที่ต้องไปญี่ปุ่น แพร์อ่าไม่มีความคิดอารายอยู่ในสมองแร้วล่ะตอนนั้น คล้ายกะโดนขโมยไป มีคำถามเดียวที่เกิดขึ้นคือ ทำไมต้องไปด้วยล่ะ ทำไม ใครบังคับ ทำไม คิดแต่แบบเนี้ย แพร์เรยไม่ได้ซึ้งกะพ่อแม่ ไม่ได้ล่ำลาใคร เพราะมันเป็นแค่เริ่มต้น

              ต่อจากนนี้ไม่ได้จาโคนาให้ใครนะ แต่เพียงจาบอกว่าการได้ไปผจญภัยในที่ไกลๆ ไปเจอโลกใหม่ ได้รู้จักคนมากขึ้น มันเหมือนกะเปิดกะลาให้กบเคะโระ ก้อไงน่ะเหรอ มันทำให้แพร์ความรักที่แท้จริงของคนที่มอบให้เราสม่ำเสมอ..เค้าคือ พ่อและแม่ของแพร์ เค้าทั้งห่วง ทั้งคิดถึงแบบว่าโทรทุกสัปดาห์ง่ะ ความรักของพวกเค้ามอบให้เราไม่มีสิ้นสุด ไม่มีกำหนดเวลา  และไม่ใช่ให้เพราะเป็นภาระ ทั้งหมดนี้แหละทำให้แพร์นั่งร้องไห้ที่ญี่ปุ่น เพราะเพิ่งจารุว่าพวกเค้าน่านแหละรักแพร์มากที่สุด

              “มิตรภาพของคำว่าเพื่อน” ในช่วงแรกที่แพร์ยังปรับตัวไม่ได้ แพร์โคดท้อแท้ แต่มีเพื่อนๆทางนี้แหละส่งกำลังใจไปให้ คอยคุย เล่นm ส่งจม.เสมอ อยู่ที่น่านมีเพื่อนมากมายก้อจิง แต่พวกเค้าก้อไม่เข้าใจเราอย่างที่เพื่อนที่ไทยเคยให้ พวกเค้าแค่พูดกะเรา เมื่อเราชวนคุยก่อน แพร์ต้องคอยยิ้มให้ แพร์ฉีกยิ้มตลอดกะทุกคน เพราะแพร์อยากมีเพื่อน อยู่ในชมรมเป็นวิธีนึงที่จะได้เพื่อนเยอะ แต่กว่าจาได้มามันยากมาก เราต้องทำให้เค้ายอมรับ เอาความเห็นแก่ตัวออกไป เปิดใจให้กว้าง เหมือนว่าตอนนั้นแพร์จาเพอร์เฟคที่สุดในชีวิตแร้วล่ะ แพร์คิดว่า จากที่ไม่เคยง้อใคร ตามใคร รอใคร ทุกๆอย่างกลับต้องมาทำ เห้อ..นี่แหละน้า เหมือนจับคนหยิ่งมาทรมานไงไม่รุ ก่อนจะถึงวันที่เราต้องลา แพร์อยากเจอเพื่อนๆในชมรมมาก แต่ก้อไม่ได้เข้าชมรมกะพวกเค้าแร้ว ถึงแม่ว่าจาเปนวันสุดท้าย เพราะเพื่อนในห้องจัดงานอำลาให้แพร์พวกเค้าไม่มีขนม หรือของกินอารายให้หรอก แต่พวกเค้ามีเกม ที่เรียกเสียงหัวเราะ และเซอร์ไพร์สให้กับแพร์ ถือว่าประทับใจมากๆ และที่สำคัญนะแพร์ดีใจมากเรยที่มีครูนากาตะที่เข้าใจแพร์ กลับไปลาเพื่อนๆในชมรม พวกเค้าสัญญาจาไปส่งแพร์ วันนั้นก้อมาถึง หลายคนร้องไห้ให้กะการลาของแพร์ ทุกคนยอมรับว่าแพร์เปนเพื่อนแร้วล่ะม้าง ดูจากข้อความที่เขียนให้เดะ พวกเค้าชมถึงรอยยิ้มของแพร์ และหลายๆอย่างที่เป็นตัวแพร์ ขอบใจมากนะทุกคน ซึ้งง่ะ

             กรี๊ดดดด โคดดีใจเรยที่แพร์ได้เห็นรอยยิ้มของเพื่อนที่สนิทคนนึงของแพร์ ‘เบ๊นซ์’ เค้ามีรอยยิ้มที่น่าร๊ากให้แพร์อิกครั้ง แปลกเนอะวันแรกที่ได้หลังจากที่ไม่เจอกานนานแทบปีกลับไม่มีรอยยิ้ม และน่าเสียดายที่ได้เห็นอีกครั้งตอนจาจากกัน เรยชวนมาเล่นบ้านแพร์อีก ก้อบ้านอยู่ใกล้กันแค่เนี้ย..นะจ๊ะ

             ตอนนี้เริ่มคิดเถิงเพื่อนขึ้นมาแร้วว่ะ เหอะๆๆ แต่วันรักวันลายังไม่ได้ร้องไห้เรยนะรุสึก เพราะว่ามานยังไม่ใช่วันที่ต้องจากล่ะม้าง คอยดูวันงานเลี้ยงวันพุธเน้เดะ ท่าจาเศร้าล่ะม้างง  แต่แพร์เดจายมากเรยนะที่เพื่อนๆดูเหมือนสามัคคีขึ้นก่าช่วงเทอมต้น คงเพราะเวลาที่เราจะได้อยู่ด้วยกานน้อยลงม้าง รึว่าเป็นแค่แพร์คนเดียวที่คิดไปเองวะ ดูเหมือนจารักกานมากขึ้น ให้ความร่วมมือกานมากขึ้น ขอบใจที่ยอมให้แพร์เปนหัวหน้าที่ไม่ค่อยได้ช่วยอาราย แระช่วยอารายไม่ค่อยได้ ขอบคุณมากนะ

             งานเลี้ยงของสายศิลป์ญี่ปุ่นก้อจบไปแร้วแบบเศร้า ถึงไม่ค่อยดูคึกคัก แต่เต็มไปด้วยความอบอุ่น ชอบมากๆเรย ดีก่าจามาเต้นแร้งเต้นกาแร้วก้อไปอิกนะ มานได้ฟังความรุสึกของเพื่อนๆที่มาทุกคน แร้วก้อของน้องๆ และที่สำคัญของอาจารย์ทุกท่าน แพร์โคดปลื้มอาจารย์ศิริพรเรย ท่านสร้างศิลป์ญี่ปุ่นได้สำเร็จแร้ว แต่ท่านก้อไคยจะหยุดที่จะพัฒนา ท่นมอบความรู้ ความรัก และทุกๆอย่าง เห้ออ ทำไมน๊า วันนั้นแพร์ถึงแพร์พูดไม่ได้งี้ เศร้าใจ..  โอเค งานสุดท้ายที่เรา6/15จาได้เจอกานคืองานเลี้ยงที่ ทองธารินทร์ พุธนี้ ตื้นเต้นจังๆๆ อิอิ

 

  กรี๊ดๆๆๆๆ ศุกร์ที่8  20.10  แพร์กรี๊ดดันลั่นบ้าน หลังจากที่นั่งเซ็ง รอเวปที่ล่มมาเกือบ 2 ชม. กวาดสายตาหาชื่อ ขึ้นต้นด้วย ป.ปลา แพร์เหนชื่อคนแรกคือไอ่ติ๊ด (ปารวี) รีบปวากสายตาขึ้นมาบนใหม่ แร้วก้อเหนชื่อตัวเอง โหยแป้วไป1แว๊บ เพราะข้ามชื่อตัวเองไป หลังจากน้านแหละ กรี๊ดๆๆ กระโดด แร้วก้อตะโกน "ทำได้แร้ว แพร์สอบได้"  แร้วก้อกรี๊ดอิก กระโด ๆๆๆ พ่อก้อรีบมาดูใหญ่ แร้วก้อถูกแพร์กอดไป เหอะๆๆ แถมเผลอกรี๊ดใส่หูพ่อด้วย  ซะง้าน   รู้มะความรูสึกนี้มันดีมากๆ ใช่ ดีมากๆ คงรู้ใช่มั้ยว่าทามมายแพร์ดีใจขนาดนี้ อาจจะเพราะจาได้ตุ๊กตาหมีม้าง เหอะๆ ไม่ใช่หรอก..  โอเค เอาเปนว่าดีใจแร้นกาน แต่ก้อมีหลายคนที่ผิดหวังและต้องร้องไห้   ไม่เปนรายหรอกนะ โอกาสหน้ายางมีนี่เนอะ เพื่อนๆๆ  แต่รุมะว่าแพร์ก้อร้องไห้ด้วย งง มะ อาจจาเพราะดีจายม้าง เหอะๆ

  ตอนที่โทรไปบอกข่าวดีกะอิ่ติ๊ด มานก้อโม้กลับมาคืนอีก ว่าติดอยู่แร้น อารายประมานนี้ ...แร้วให้ช้านหาชื่อน้องเอิร์นว่าติดป่าว โอเคๆๆ หาแร้วโทรไปใหม่อิก ห้องเราติด 9 คน ดีใจด้วยนะจ้ะ เด็กมนุษแจป 4 คน มีบักเขียบด้วย ชื่อ she อยู่หน้า2 ทามห้ายชีร้องไห้ได้เรยนะเน่ มิ้งกี้ก้อติด โย่วๆ

   แพร์ร้องไปร้องไห้โฮใหญ่ในห้องน้ำตอนอาบน้ำ แร้วก้อร้องอิกตอนเข้าห้องนอน เหอะๆ ร้องเยอะจนตาแดง ตื่นมาก้อตาบวมเรย รุ่งเช้ามาตาเลยบวม มีสองขั้นด้วย เอ้อ ดีๆๆ  แร้นก้อมาทามอนุสรณ์ เอ็ดจังน่าร๊าก ทามแบบมาให้ด้วย แพร์โคดดีใจเรยง่ะ ที่เพื่อนให้ค.ร่มมือ แหวะ พูดยางกะตะเองทามเองเนอะ เราอยู่ที่ รร. ขึ้นวัน แร้วก้อไปบ้านออม ขอพักดูกุงก่อน นั่งรอกิงข้างจนถึงบ่าย2 เหอะๆ แถมไอ่นุ้ยดันลืมซื้อข้าวที่สั่งไว้อิก เออ เหนว่าช้านมีบาทเดียวก้อไม่ซื้อให้เรยนะ ตลกดี นอนดูกุงกัน เจ๊ออมก้อชอบวิจาร์ณอยู่แร้วใช่ป่าว แร้วอยู่ดีๆ ก้อเงียบ แป่ว.. she หลับไปแร้วค่ะ ไปๆมาๆ เหลือช้านที่นั่งดูคนเดียว

   มีเรื่องที่ทามห้ายแพร์เกือบจาตัดสินใจเลิกกะมัฟฟินแร้ว แพร์เคยเชื่อในมัฟฟินแระการตัดสินใจในตัวแพร์ด้วย แต่เมื่อคนมาเล่าให้แพร์ฟัง กลับเปลี่ยนค.คิดไป ยิ่งเค้าเล่าก้อยิ่งอยากรุ ยิ่งฟังยิ่งจาเชื่อมาก แต่เรื่องที่ฟังมาจากคนอื่นส่วนมากมัฟฟินก้อบอก แพร์บอกคนอื่นไปงี้ เค้าบอกมาว่า คนมีเหตุผล หรือข้อแก้ตัวมาก ไม่หน้าไว้ใจ ตอนนี้ทุกๆคนเริ่มเชื่อเรื่องที่เล่ามา รวมทั้งแพร์ด้วย แต่ก้อมีเพื่อนคนนึงบอกว่า อย่าเพิ่งแพร์ ถามมัฟฟินดูก่อน ใช่ๆๆ นี้แหละคือสิ่งที่แพร์จาทาม คนที่เล่าเรื่องให้แพร์ฟังเค้าบอกมาว่า ที่เค้าเล่าไม่ใช่เพราะอยากให้เลิกกานนะ แต่เค้าอยากให้เพื่อน(แพร์)เนี้ยรุว่ามีอาราย แร้วเค้าก้อบอกว่า เค้าไม่ยอมที่จาให้เพื่อนถูกทำงี้ อื้มๆ ขอบจายมากนะ ทุกๆคน รุมะ ตลอดเวลาที่เพื่อนนอนหลับ ตอนดูกุง แพร์นั่งคิดไปถึงไหนหรอก ไม่อยากจาเล่าหรอกนะ ถึงตอนเย็น แร้วมัฟฟินก้อโทรมาหลายครั้งมาก แพร์ออกไปข้างนอกไง.. โอเค เราคุยกานแร้ว แพร์เล่าทุกอย่างกะมัฟฟิน เพราะถ้าแพร์ปิดไว้ มานอาจจะทามให้เข้าใจผิดอารายก้อได้ ใครจาไปรุ เพราะฉะนั้นทุกเรื่องแพร์เล่าออกไป แต่ก่าจาเล่าได้อ่าเดะ เอ่อ..คือว่า.. ต้างนาน  โอเค ตอนเน้แพร์เข้าใจกานแล้ว และก้อได้ยินคำว่า .ขอบใจ ออกมาก่อนที่จาเลิกคุยโทรศัพท์ แพร์ ถามว่าเรื่องอาราย แต่ก้อไม่ได้บอกแพร์คืน.. โอเค พอจาเข้าใจ

   แระวันนี้ก้อเปนวันที่ 25 เองนะเนี้ย

  ครั้งแรกที่โคนา ก้อไม่ได้สนใจจาดูเท่าไหร่ แต่วันนึงเว่ย ออนเอ็ม ฝนชักชวนเว่ย ต่อมาก้อน้องพลอย.. ก้อเรยลองดูซะ ถึงจาช้าไปหนึ่งวันนะ แต่ก้อห้ายน้องเค้าเล่าห้ายฟังนั่นแหละ เข้าใจมากเร๊ยยย  คนส่วนใหญ่ชอบ แชยอง กันนะ แตถ้าเปงแพร์แร้วคิดว่าโฮรินมากกก่า โฮรินน่าสงสารด้วย ต้องคิดตามหลักความเจงนะเว่ย อื้มๆ ส่วนชิน เดี๊ยนก้อไม่ค่อยจาปลื้มเท่ายูลหร๊อก ว่าไปยูลก้อน่าสงสารเหมือนกาน เห้อออ แต่สรุปก้อคือ..เจ้าหยฺงกะเจ้าชายเค้าก้อเหมาะสมกานมั่กๆ แร้วแหละ

 

   "MEMO"(Jap) คือชื่อกลุ่มวารสารญี่ปุ่นของพวกแพร์  ซึ่ง มาจาก Memory เพราะกลุ่มเราต้องการห้ายเพื่อนๆมีความทรงจำที่ดีรึว่าแย่ๆก้อได้ แล้วแต่คน เห้ย!! ก้ออยากห้ายเพื่อนมีความทรงจำที่ดีๆของกันและกานง่ะ แต่ถ้าเปงเวอร์อิงลิชแร้ว ก้อเหมือนกับMemoเอาไว้ น้านแหละๆๆ มานก้อมีความหมายเดเหมือนกานน่ะ อื้มๆ วารสารก้อเพิ่งเสร็จเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมาเนี้ย เหนื่อยกานพร้อมหน้า "O tsu karei" นะยะ

 

  เห้อ..ไม่ถึงไหนเรยสมุดเฟรนด์ชิพช้าน หลังจากที่ไอ่หยาเอาไปดอง คนที่จองเขียนคนสุดท้ายคือ ปุ้ย สุดเลิฟ ใกล้ถึงวันเกิดsheแร้นนะเนี้ย ม.6 อ่า มีเวลาห้ายกานน้อยเนอะ จาไปเที่ยวด้วยกานก้อมะได้ จาโม้ไร้สาระนานๆก้อยิ่งไม่ได้อิก กุอยากจาบร้า.. เวลาก้อเหลือน้อยทุกทีแร้ว เน่สรุปแร้ว ช้านต้องเจอแต่เรื่องเดิมๆ แบบนี้เหรอ แบบที่ว่าต้องจาก ง่ะ ตั้งแต่ ม.4 เรยง่ะ จากไปเจแปน-ม.5 ลายุ่นกลับบ้าน - ม.6 ไปที่อื่นที่ไม่ใช่สุรินทร์  เหอะๆ ถูกป่าว??  น้อยใจนะเนี้ย เจอแต่เรื่องแบบนี้ วู้ๆๆ งั้นต้องใช้เวลาที่เหลือให้คุ้ม จาร้องไห้ออกมาตอนนี้เรยจาดีมะเนี้ย  -- แหวะ

  อาทิดที่แร้น แพร์ไปฟังตรวจเกรด ห่วยๆของตะเองเสร็จก้อจัดเป๋าเข้าบางกอกค่ะ ก่อนกลับ มีน้องม.2มาถามว่า "พี่แพร์ทามงายหน้าใสคะ"  บร้าป่าวมีสิวอยู่ตรงคางซั่มบิ๊ก เรยบอกเค้าไปว่าไม่ใสหรอกคะ แต่กระแดะบอกเคล็ดลับไปซะงั้น ครายอยากรู้วิธีหน้าไสเข้าโลงแบบพีแอร์ ก้อมาถามเหมือนน้องๆเค้าแว้วกานนะคะ  กรั๊กๆ "เพื่อนฝากถ่ายรูปๆ" เชื่อตายเรย ยัยปากกว้าง เนี้ย วันนั้นรถไฟดีเลย์ อิอิ ตั้ง ชั่วโมง แทบบร้า ตลกแระ แถมเข้าบ้านมะได้อิก วู้ๆ เรียนมาม่า มันส์ดี หลับหนุกหนาน

  ก้อมาเพื่อไปงานAFS Home Coming Party ด้วย  แต่she ลืมเอารองเท้าส้นสูงมา มีแต่ผ้าใบกะรองเท้า นร. เออร์..จาใส่ผ้าใบมานก้อจาร๊อค เกิ๊นม้าง เรยซื้อด้วน แถมเห่อ วันทัดมาใส่ไปเรียน รองเท้ากัด ขาเดี้ยงอิก ได้ซื้อแตะอิกคู่ ตลกมะ กลายเปนมีรองเท้า4คู่เรยช้าน  งานเริ่ม 1ทุ่ม-5 กว่าๆ แง่ง เกือบไม่มีที่นั่งไปซะช้า  ทุกคนแต่งเริ่ดค่ะ งัดมาสุดฤทธิ์  แดนซืกระจาย ข้าวไม่กิน เอาแต่ถ่ายรูป เหอะๆ อวดชุดกานหญ่าย เด็ก เอเอฟเอส  เน้ ลืมเล่าว่าไปสุวรรณภูมิมาด้วย ก้อฝนตก ด้วย สวยเด กล้องช้านก้อเด๊วดีเด๊วร้าย ถ่ายมาได้ไม่ค่อยเยอะ เรย อิอิ  ดูเองแว้วกาน ส่วนกิ๊ก ไม่ได้ไปไม่เปงรายเด๊วส่งรูปไปห้าย  แว้วเพื่อนๆทั้งพองก้อรอของฝากช่ายม๊ะ ม่ายมีนะเว่ย เสียจาย ช่ายมะจ้ะ   ปิดเทอมอย่าลืมอ่านหนังสือ แล้วก้อรีแลกซ์บ้าง ไปเที่ยวก้อเดนะ ซื้อของฝากมาด้วยแระกาน

  วันสุดท้ายแว้ว เพิ่งรุแค่วิชาเดียว คือของอาจารย์สุดเลิฟ PP=Pornpen  แพร์ร๊าก อ. มั่กๆ เรยง่ะ   เค้ามีspirit สูง   แพร์ทามคะแนนได้ก้อเพราะ อ.ท่านนี้แหละค่ะ แต่วันนี้ จาร์ยเค้ามีแอบดีจาย เพราะแพร์ออกห้องสอบช้าสุด สงสัยเค้าหิวข้าวแล้ว  ก้อห้าย เวลาสอบ ถึง 11 โมงม่ายช่ายเหรอ..  เพิ่งจา 9 โมงครึ่งเองนะคะ พีพี...

 

  เนี้ย เมื่อวานเปนวันแรกและคงจาวันสุดท้ายม้างที่ต้องสอบกะน้อง ม.ต้น ไม่แค่น้านนะ ห้องเดียวกานด้วย  ทามมายไม่ ม.3 เนอะ อิอิ  ก้อห้องเด็กหอย นั่งเบียดเต็มห้องเรยจ้ะ  สอบเสร็จโซ้ยกล้วยปิ้ง เว่ย  เมนูโปรด  เนี้ยๆๆ แพร์จับ พลอยสุดหล่อไปร้านสตอเบอร์รี่ได้แว้ว มานเปนร้านที่มีคิตตี้ เจ๊เค้าเรยไม่อยากไปง่ะ  แต่โดนป้าจุ๊กะนังกิ๊บ ล๊อกไว้ซะงั้นเรย ต้องยอมไปโดยดี ก้อไปโกหกเค้าว่าจาพาไปเลี้ยงเค้กสตอเบอรร์ซะงั้น..   ส่วนน้องพลอย ง่ะกินอาหารปลาไป ความจริงมานคือ ฟุริคาเคะ - สาหร่ายโรยข้าว  ก้อเทกรอกปากไปแว้วม้าง  แพร์ได้แหวนหมั้นแร้วโว้ยยยยย อิอิ ล้อเล่น น้องถักสร้อยห้ายอิก น่าร๊ากกกเจง m(o^^o)

 

  เย้ๆๆ หาเพื่อนไป มาม่า ที่ บางกอกได้ด้วย  แล้ววันสุดท้ายจาไปงานเลี้ยงต้อนรับ AFS  ฟรีนะเฟ่ย  ครายจาพลาดน๊อออออ แป้งกะกั้งไม่ได้ไป อยู่สุระ ซะ  ส่วนคนอื่นก้อไปกานหม๊ดดดน๊า  เย้ๆๆๆ ช้านจาได้เล่นเทนนิสบ่อยก่าเดิมแร้นนน  ปิดเทอม มาพร้อมกะความดำ อ้วนดำแน่  (T"T) ก่อนจบ ขอเอาความรุสึกออมมาพิมพ์หน่อย ม๊าออม บอกว่า เวลาของ ม.6 เหลือน้อยลงแว้ว นึกถึงทีไรก้อจาร้องห้าย จามีวันไหนที่เราจาได้เล่น ได้สนุก แบบนี้อิกมั้ยนะ แล้วจามีครายอยากร้องห้ายบ้างป่าว..  แพร์ยางไม่รุสึกอยากร้องห้ายนะ แต่อตนนี้รุสึกแค่วังเวงๆ แบบว่าเหมือน โดดเดี่ยวเดียวดาย อิอิ  ไม่มั้ง.. เหมือนคนแก่ไม่มีลูกหลานมาเยี่ยม รายเงี้ย   เชื่อป่าววว  เชื่อก้อโง่แว้ว  ก้อแค่เหมือนรุสึกว่าความรุสึกนี้เคยเกิดขึ้นมาก่อน แล้วจาเกิดซ้ำอิก แค่นั้นแหละ.. งง

 

  ดูมาแว้วแหละ "เพราะอากาศเปลี่ยนเปล" กะน้องพลอยและเพื่อนๆ  พี่เค้ายัดหนมใส่เต็มเป๋า แอบลักลอบไปกิน ทามงายได้ ข้างหน้ามานขายแพงนี่หว่า เรื่องก้อขำแบบแปลกๆ ง่ะ  แต่มานสอนเดนะ คิดว่า  อย่างนึงแหละบอกห้ายเราเลือกในสิ่งที่ชอบ ทามในสิ่งที่เรารัก และก้ออย่ากัวที่จาบอกความจริง  เนี้ยโคตรชอบอ.โรซี่เรย ส่วนถ้าเทียบระหว่าง ดาว กะ อ้อม  ก้อคิดว่าอ้อมน่าร๊ากก่า เพราะอ้อมร่าเริง โคตรต๊อง ฮาดีด้วย เป็นเพื่อนที่ดี๊ดีด้วย  ส่วนดาวก้อโอนะ แต่ไม่รุเดะ เหมือนจะเครียดอยู่ในกรอบเกิน เห็นแล้วเซ็งแทนง่ะ  เอ้อ ขอบ่นว่าโรงหนังร้อนชิบ ขอร้องเหอะ แอร์อ่ากล้าๆเปิดหน่อย เคเอฟซีวันนี้ด้วย 

  สมน้ำหน้าตะเองว่ะ  วันนี้อารมม่ายเดแต่เช้าแระโดนจารย์ทักเรื่องเป๋านักเรียน บ่นหญ่ายเล๊ยไม่ถูกระเบียบ เห้อ! งั้นวันจันทร์หน้าจาไม่มาทางประตูหน้าโรงเรียนว่ะ   เข้ามาเจอหน้าเพื่อนก้อไม่มีอารม จาทักครายเท่าหร่าย มีเรียนกประชุมหลังเข้าแถวอิก วู้ ๆๆ หลังจากนั้นก้อบร้าไป เพื่อนเล่นหลบเอิงกัน ช้านก้อไม่เล่นด้วย แป้ง ทราย ออม และก้อครายอิกไม่รุ ก้อเริ่มมาถามว่าเปนอาร๊าย  ก้อไม่ตอบวุ้ย  พอเรียนแนะแนวไปซักพักก้อ นั่งซึมๆ แล้วก้อเริ่มหาเรื่องกวนเพื่อน แล้วก้อขำ ในที่สุดก้อร้องไห้ แถมเสียงดังอิก หลายคนก้อหาว่าแกล้ง หัวเราะรึป่าว     เออ  โล่งเนอะ ร้องห้ายครั้งนี้อ่า  เพื่อนหลายคนก้อมาปลอบ ถามว่าเพราะอาราย บอกได้นะ   แต่ไม่ตอบอิกวุ้ย     พอหยุดได้ซักพักก้อร้องใหม่ เหมือนเดิมอิก   คิดในใจ ขอร้องเพอะ กุบร้าไปแว้วก้อช่างวุ้ย  ไม่พูดกะครายด้วย..  ทุกคนก้อคง งง ว่า อินี้เปนรายว้า       พอเรียนแนะแนวจบ ก้อมีเรื่องนึงที่เพิ่งจารุ เน้นว่าเพิ่งรุเจงๆ  เออ แพร์ก้อบอกเพื่อน คนอื่นๆออกเรยว่าเมื่อกี๊ร้องห้ายเรื่องอาราย  และไม่มีทางเกี่ยวกะเรื่องที่เพิ่งรุเน้แน่ๆ ขอบจายที่ได้รุนะ   เออ เจงด้วย ข่าวลือ มานก้อเจงอย่างที่เค้าว่า 

 

  ต่อมา เรียน คณิต เว่ย  ก้อบอกทำความเคารพเสร็จก่อน แล้วขอไปเข้าห้องน้ำ   เพื่อนก้อมองๆ ว่ามานจาร้องอิกป่าววะ นังนี่   พอกลับมาได้ยินเสียงอ.ตะโกนใส่ไมค์น่ากัวมั่กมาก   บร้าเจง เกิดรายอิกวะ     มันมีประโยคนึงเว่ยที่อาจารย์มาแช่ง ห้ายเอนท์ไม่ได้  คำนี้แหละมานจี้จุด  ปกติก้อไม่ค่อยใส่ใจกะเรื่องแบบนี้นะเว่ย  อาจเปนเพราะวันนี้ได้ยินหลายๆเรื่องมาม้าง  ทามห้ายช้านร้องห้ายออกมาอิกที คราวนี้แหละทิชชู่หมด  อิ่ทรายเลยบอกว่าทีหลังต้องซื้อห้ายเยอะก่านี้ เออๆๆๆๆๆๆๆ จบแระ

 

  เรียนญี่ปุ่น สังเกจได้เรยว่าอาจารย์เปลี่ยนแนวการสอน หลังจากที่ห้ายกรอกใบแสดงความคิดเห็น แร้วแพร์เสอนไป หลังจากเรียนญี่ปุ่นจบ ก้อได้ขนมจากน้องพลอย ว้าวๆๆ คราวหน้าขอหลายๆกล่อง ม๊าออม บอกมางี้ว่ะ   ตอนบ่ายเรียน กะอ.พีพี ฮาสุดๆแระ ยอมรับว่า โคดรัก พีพี เรย ว่ะ   ฮาเด  "SORRRRY เสียจาย"   ตอนเญ้นไปเรียนพิเศากะ อ.เค้ามา  ก่อนกลับ เรียกชื่อแม่ อิก ตกจายหมด   ชื่อแม่หนู ม่ายช่ายเรอะ  เจ๊ ขำอิก    เออ ตลก..   กลับกะเอิงเอย พร้อมกะนัดกันตักบาตรกันพรุ่งนี้

 

  เพื่อ..

ล้างความซวย    ตักบาตรไว้สำหรับวันเกิดแพร์ด้วยเรย  และคิดไว้ว่าจาลองศึกษาศาสนาคริสต์ ถ้าโอเคก้อว่าจาเปลี่ยนไปนับถือแว้วแหละ เพราะฉะนั้นครั้งนี้อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่จาได้ตักบาตร     

 

  วันนี้ขอบคุณเพื่อนๆ หลายคนที่คอยห้ายกำลังจาย ทราย แป้ง องุ่น ออม เอิง แว้วก้ออีกหลายๆคนที่ทามห้ายช้านหนุกหนาน

 เราจาเตรียมโครงการไปเลี้ยงข้าวน้องๆ ที่อยู่ต่างอำเภอ แต่ยางตกลงไม่ได้ว่าไปที่ไหน.. คิดก่อนเนอะ

  ภาพกีฬาสีเด็ดๆ ได้หลุดออกไปห้ายคนอื่นได้ผวาแล้วซีนะ  หมดไปหนึ่งเรื่อง  อาทิดถัดมาก้อไปสอบชิงทุนจาไปญี่ปุ่นที่จุฬา แว้วก้อทามพิธีเจิมหน้าผากอันคล้ำ จากควันหลงกีฬาสีด้วย แล้วอาทิดนี้ก้อเพิ่งสอบเสร็จ เหอะๆๆ เละหมดทุกอย่าง ไม่ได้มีวางแผน ไม่ได้ทามเต็มที่ อยากจาบ้าเจง

  แต่กีฬาสียอมรับหนุกเดว่ะ  พูดเจงๆนะ  คนชอบว่าช้านเหมือนกระเทยกะตอนเดินขบวนถือป้าย โอ้ว ไม่นะ ลัลล๊า  อย่างอ.ที่บอก กีฬาสีจอบอารมณ์ยังค้างอยู่   เห้ยๆๆ แต่ตอนนี้กัวอ้วนนะ ทั้งไม่ค่อยได้ออกกำลังกายมัวแต่ยุ่งๆ  ที่สำคัญมีน้องน่าร๊ากซื้อขนมมาขุนซะขนาดนี้ไม่อ้วนได้ไงน๊อ   ส่วนวันภาษาไทยปีนี้อลังการ  แต่แพร์เพิ่งเคยเห็นเปนปีแระแหละ เพราะปีที่แล้วไปจีบหนุ่มวาซาบิ

  เอ้อ เห็นเพื่อนเค้าสอบได้คะแนนดีๆกาน โถ แพร์อ่าด้ายน้อย แย่ๆ   เพื่อนๆ พากานเขียนเฟรนด์ชิพกานแว้วนี้หว่า  โอเคๆเราด้วยๆ   แพร์รุสึกว่าชอบแกล้งแป้งนะ  เพราะแป้งและอีกหลายคนบอกว่า มือหนัก   แถมเพื่อนยังว่าหน้าบวมอิก  เออๆๆ กัวเหมือนกานไม่ได้ฟิตเนสนานแว้วน๊า   อะจ๊าก เสธ.แฟนแป้ง ทามช้านต่อมเก๊กแตกเรยง่ะ    เหอะๆ

  วันแม่ จาถึงแร้น แพร์เรยแอบซื้อเข็มกลัดเล็กๆไว้ห้ายม๊อม แร้น  อิอิ  ส่วนวันเกิดแด๊ดก้อตามแพร์มาติดๆเรย  โฮสที่ญี่ปุ่นส่งการ์ดมาแฮปแร้ว  แต่ยางไม่ได้ซื้อการ์ดส่งไปห้ายเค้าบ้างเรย ทั้งพ่อ แม่ และ มานะ เกิดสิงหาท้างน้าน

 

  โอเคๆๆๆๆ  ต่อไปนี้จาไม่ดุ แระ มีคนว่าไปอิกแร้วน๊าๆๆๆๆๆ

    ตั้งแต่เปิดเทอมมา แพร์ไม่ได้ส่งเมล หาเพื่อนๆ ที่ญี่ปุ่นเรยซ๊ากกาคน จนพวกเค้าเป็นห่วง เรยส่งเมลมากานครบ เพิ่งจาตอบคืนก้อเมื่อวันพุธที่แว้วนี้แหละ  ก้อมานไม่ค่อยจามีเวลา อีกอย่าง เมื่อช่วงอาทิตย์ที่แล้วเครื่องเจ๊ง ด้วย

 

    เรียนวิชาดนตรีไทย ห้ายสอบเล่นเครื่องดนตรีไทย อีกแว ด้วย ความไฮโซของกลุ่มแพร์ เรยผ่านกลุ่มแรก แว้วก้อไปฝึกตีกลองเชียร์กีฬาสีอยู่หลังห้องนู้นเรย ยิ่งร้อง ยิ่งเต้น โอ้ย ไม่เบาว่ะ เพื่อน     ว่าไปนะ กีฬาสี จาฝนตกป่าววะ  เออ ช่างมัน!

  เซ็งๆๆ  ซ่อมเครื่องใหม่มี front ญี่ปุ่นอีก แล้วช้านจาได้พิมพ์รึไงเนี้ย ภาษายิ่งเน่าลงทุกที แค่คราวที่แล้วโทรไปหาโฮสยางตึ๊บๆ อยู่เรย ไม่ได้โทรหานาน คราวหน้าคงคุยกานม่รุเรื่อง แหงมๆ 

 

    เนี้ย จาว่าจาไปดูรักจังก่น เพราะผลงานตัวเองจาเคยพลาดเหรอ..  แต่ว่ามานยางไม่ลงโรง อีก  แล้วก้อตอนนี้ลงเรียนพิเศษไปแว้วแหละ รอ ห้าย รร สอน มานาน ก้อไม่เห็นจาคืบหน้าเรย  เออ เน่   ปีนี้เพื่อนๆห้องแพร์น่าร๊ากกาน ขยันส่งงานตามที่อาจารย์สั่ง เดๆๆ   ส่วนแพร์ มีเวลาว่างตอนเย็นก้อ ไปฟิตเนสกะสุดสวยส์  เออ ลดกันได้เสียที อ้วนน่ะ

 

     เมื่อ อาทิตย์ที่แว้ว วันเกิดของออม และกิ๊บ ไปเลี้ยงที่ สเว่นเส้น เรยถ่ายรูปมาห้ายดูกาน   เออๆๆ ไปดูหนังมาด้วยเรื่องเรือยักษ์ฮักเทอร์  เบื่อวู้ย ตะเองสวยเกิน ไปดีก่า เอออๆๆๆๆ  ลืมโม้   เมื่ออาทิดที่แว้วไป ใหสัมภาษณื ที่ 98.5 FM มา  ดีเจเค้าเริ่ดมั่กๆ มีเขินเราด้วย แอบมือสั่นนะ อิอิ คนสวยไปก้อเงี้ยแหละ  ส่วนเมื่อ อังคารนู้นๆ เรยก้อ  กล่าวต้อนรับกลับ สู่ รร ของแพร์ กานอ่า ไม่ค่อยจาช้าไปเรย เออ แล้วเรื่องสุดท้ายที่ ทามห้ายคนอื่นหมั่นไส้กานทั่ว รร คือ จัดบอร์ดภาพที่ไปญี่ปุ่น เต็ม 1บอร์ดหญ่าย คนเดียวเรย  เป็นไงก้อแวะๆๆ ไปดูเน อะ อาคาร 1 ชั้น 3   แล้วจะติดจาย นอยุบๆ  สุดท้ายฝากไว้ว่า "สีแสด น่าร๊ากก" นะจ้ะ

ไปสุพรรณฯ กานเหอะ..

  11 เมษายน  ไปทำบุญ 100 วัน ของคุณย่าท่าน  ก้อเหงาๆ ไปเนอะ  แต่อิเพิ้งอย่างแพร์ก้อยังชอบตุ๊ดตู่ถ่ายรูปเล่นอีกแว้ว  ไม่ว่าจาสถานที่โบราณศักดิ์สิทธิ์ แค่หน้ายก้อเล่นหมด  ไม่กัวซะเลย    พอเดว่าไปพิพิธภัณฑ์ ที่อำเภออู่ทอง กะจาไปดูตำนานอาณาจักรฟูนันซะหน่อย บ้านเพื่อนเก่า(กิ๋ง)  ดันปืด วันจันทร์-อังคารอีก เพื่อเป็นกานไม่เสียเที่ยวเลยแอ๊คชั่นข้างนอกเล่น เป็นบ้านของลาวโซ่ง ง่ะ   มีป้าเดินมา คิดว่าลาวโซ่ง อิอิ  เค้าขายข้าวโพดต้ม โอ้วๆๆ ของโปรดเจ้เรย

  สงกรานต์  นั่งผวาอยู่ในรถ แค่เค้าสาดข้างนอกยางกัวเรย  ก้อบอกแล้วว่า กัวน้ำ ง่ะ  ไปไหว้คุณตา คุณยาย  แว้วก้อชวนกานเล่นสงกรานต์ วี๊ดวิ้ววว ไม่มีรายมากแค่เกงเหลืองเพราะเจอน้ำผสมขมิ้น กุโคดเซ็ง เสียชุดหมด ปีหน้าขอแก้ตัวเว่ย  ว่าไปน่าจามีเพื่อนๆมาแจมก้อดีเนอะ หายไปไหนหมดฟระ

  

 ค.จริงนะแพร์อยากกลับไปกิน เอ้ย！ไปดูฮะนะมิใหม่อ่า  แต่คงยาก อิกนานเรย โฮสป๊ะป๋า ส่งรูปซากุระที่เค้าถ่ายเมื่อวันอาทิตย์มาห้าย ปกติแว้วพวเค้าจาว่างแค่วันเดียวในสัปดาห์ คือวันอาทิตย์และจาปลีกเวลาอันหน่อยนิดมาพาแพร์เที่ยว มันก้อแค่ไม่กี่วันถ้าจะนับจากวันที่เข้าไปในบ้านเค้า ประมาณสัปดาห์ ช่วงนั้นก้อขี่จั๊กยานจนปวดขาเรยแหละ  พูดถึงปีที่แล้ว ได้เห็นหิมะตกครั้งแรกในชีวิต ในวันที่ 25 มี.ค.  หลังจากนั้นก้อจาไม่ตกแว้ว เพราะเข้าฤดูใบไม้ผลิ ส่วนปีนี้นะช่วงซากุระบานก้อดันตก จนโฮสกัวว่าจาไม่ได้มีภาพห้ายแพร์ดูซะแว้ว(บ่นมาในเมล)  ก้อคิดถึงพวกเค้าอาเดะ ก่อนกลับเราไม่ได้ร้องห้ายอย่างที่คิดว่าจาเป็นเรยนะ ก้อคนมานมาเยอะ แล้วเวลาล่ำลาก้อน้อย คุยกานก้อยางจาไม่หมดทุกคนเรย ทามห้ายโฮสแพร์ดูเงียบๆไป เค้าปล่อยห้ายแพร์ได้ใช้เวลากะเพื่อนๆ เยอะๆมากกว่า ก้อใช่นะ ตอนนี้เรยคิดถึงคนที่ญี่ปุ่นหลายๆคนเรยแหละ ก้อเริ่มจาลงตัวทางนี้แว้วอ่าเนอะ เห้อออ..   ยางงายแพร์ก้อยางจายร้อน และจายร้ายอยู่ว่ะ ทามงายเด ขอโทษเจงๆเนอะ ครายที่เคยเจอมาแว้ว..　　เอ้อโฮสป๊ะป๋าออกทีวีอีกแว้วคราวนี้เค้าบอกมาว่านานที่สุด นานกว่าคราวนู้น ที่เคยออกแค่ว่า โบะโตะก๊ะคิตะ

 　ホストパパからさくらの写真をもらった。　きょねんのとき、ホストパパとホストママも連れて行った。　ペアのために、さくらを見に行った。　いっぱいピンクの木が並んでた、めちゃきれいだったよお～。　今年も行きたいと思っているけど無理だ。　また日本行けるように。。。　じゃあ～今年アタシは頑張ってるわね、入学試験のこと。

  แพร์ก้อคุยโทรศัพท์กะครอบครัวที่ญี่ปุ่นอยู่เรื่อยๆ ตั้งแต่กลับ แต่ว่า..ไม่ได้โทรช่วงอยู่กรุงเทพ เรยเพราะเปลืองตังค์ เด๊ซแพร์จากลับสุรินทร์วันเสาร์นี้ เพราะเรียน ครูสมศรีจบแว้ว มานคือคอร์ส แอดมิสชัน 1 และ 2 นะจ๊ะ  แต่ๆๆๆ ว่าตอนนี้กำลังกัวว่าอยู่ว่าเพื่อนคนนงจาไม่คืนหนังสือที่ขอยืมไปจด เค้ามาเรียนแค่ 4 ครั้งแว้วก้อหายไปนาน เพิ่งกลับมาเมื่อวาน พร้อมกับเหตุผลที่ว่า..กรวยไตอักเสบ  น่าสงสารนะ เค้าขอยืมลอก เรยห้ายไปเพราะเค้าไม่รุจักคราย เธอมาจากร้อยเอ็ด เดียร์ทามห้าย อิช้านหมดความเชอื่ถือไปหนึ่งที่เพราะเรื่องที่เค้าลานานนี้แหละ เพราะอารายน่ะเหรอ เราสัญญาว่าจาไปซื้อใบสมัครสอบ TU GETของ ม.ธรรมศาสตร์ด้วยกาน แต่เธอไม่มาตั้งแต่วันนั้น   วันนี้ขณะนั่งเรียนเรยคิดๆกัว ว่าเค้าจะยืดหนังสือเราไปรึป่าวน๊อ ไม่หรอก แพร์คงไม่โชคร้ายขนาดน้านม้าง  

   เรียนที่ร.ร.คุณครูสมศรี ดีมากๆ ไม่ใช่แค่สอนความรู้ ครูเค้าสอนคุณธรรมด้วย แพร์ตั้งจายว่าจาสอบห้ายด้ายคะแนนดีๆ เพื่อเอาเสื้อ แต่ก้อไม่ได้ผลอารายขึ้นมา เค้าแจกหนังสือเล่มเล็กๆ ห้าย นร.ทุกคน รวมข้อความอิงลิชและไทย ที่อ่านแว้วกระตุ้นให้เป็นคนมีวินัยในตนเอง รักพ่อและแม่ และมีเมตตาต่อผู้ร่วมโลก   ว่าแล้วก้อรุสึก อยากเรียนอีกเนอะ   เอ เด๊ซไม่ได้เต้นแอโรบิกแว้วนะ  แย่เรยๆๆ เด๊วค่อยกลับไปเล่นเทนนิสดีก่า  ชาราโปโป(เตมัส) เรยช้าน ขอบคุณคุณป้ามั่กๆ ค่ะที่พาชวนแพร์ไปเต้น แว้วก้อจ่ายังค์ห้าย อิอิ

   เนี้ย..โฮสส่งเมล์มาห้ายดู เค้าไปเที่ยวปักกิ่งมา เค้าบอกว่าเค้าใส่ชุดในวังเก่า ยูกะ(โฮสซิสเตอร์) ใส่ชุดพอเดเป๊ะ เป็นงายเด๊วต้องดูรูปเนอะ พอเดะ เพ่มะนะ คนโตเนี้ย เรียนม.ที่ปักกิ่ง เด๊วกลับมาแว้ว ช่วงเดือนก.ค. นี้  ส่วนเพื่อนๆที่เทมปาคุปิดเทอมกันแว้วเหมือนกาน บอกมาว่ายังหนาวอยู่ กีฬาห้องแพ้ไปแว้ว โอ้วว    ส่วนเพื่อนห้องเจ ก้อเงียบกานหมดนะ เด๊วมีฮา(นะมิ)เรยแก

 

 

            คือ..วันนี้ไม่ได้ไปเรียนรอบเช้า ปวดท้อง+  เรยดู แอนดี้ ร๊อดดิค แข่งกะพี่หัวฟู ใน Pacific Open  ตอนเช้านะ ลุงบอลชนะด้วยอ่า เซ็งเรย สู้เปลี่ยนมาเปงร๊อดดิคไม่ได้เร๊องายย ไปกานหญ่ายดูมานไม่สนจายคนไทยเรยยย  ดูจบอาการก้อเดขึ้นหน่อย แพร์ต้องไปเรียนรอบบ่ายห้ายด้ายอ่า เพราะเค้าจาไม่เปืดวีดีโอชดเชยห้ายแว้ว แพร์เรยเข้เกียจจดเยอะงาย..  เนี่ย สอบไปแว้ว คอร์ส แอดมิท2 ครั้งที่ 2  ดูถ้าคะแนนจะเห่ย เหมือนเดิมง่ะ เด๊วพรุ่งนี้ก้อรุ 

 

 

                 เพราะว่าฝันเด เกินเรยตื่นสายก่าทุกๆ วัน  ไม่ใช่..ก้อเพราะลืมตั้งนาฬิกาไว้ด้วยอ่าา  ฝันถึงเพื่อนคนนึงสมัยเด็ก ๆ  แต่มานดันมาเป็นคนญี่ปุ่นได้ไงวะ เราก้อเรยจัดกานพาแนะนำทุกๆอย่างเรย พาเรียนห้องเดียวกานด้วย  เฮ้ย! ยังไม่ได้จัดบอร์ด เอเอฟเอส ห้ายมิสอวยพร เรยยยย        อีกประมาณ1 อาทิด แพร์จะกลับสุรินทร์แว้วเนอะ ชินกังเซ็น เชียวน๊าา

  เจงๆ นะ มุขของ อ.สมศรี ฮา เยอะว่ะ  แว้วมานมีมุขนึงที่ นร ที่น่านเค้าส่งมาห้าย

 

              คำถาม  : กุ้งอารายเป็นของต่างประเทศ

 

 

              คำตอบ :  กุ้งกุลาร้องHi! (ไฮ้)  ประมาณว่าได้ทั้ง อิงลิช และ เจแปนนิส เรยค่ะ

 

 

ปล. รูปเพ่แอนดี้ ANDY RODDICKแท๊กซี่TAXIจางเรยอ่าา มาไทยเมื่อหร่าย จาไปขอ

 

  มาเรียนให้เต็มสมองกะเค้าหน่อยนึง ที่ อ.สมศรี ฮาเด สวยว่า..งู้นงี้  ผ่านข้าวสารแว้วอยากไปจ้อเจี้ยฝรั่งอ่ะ  บ้ากะ ช้านเคยเกลียดฝรั่งแทมตายตอนอยู่ญี่ปุ่น  มานก้อมีหลายคนหลายแบบอ่าเนอะ ปล่อยพี่เค้าไป  ตอนนี้ก้อกินแบบเบาๆ หน่อย แถมเต้นสาวบางโพธิ์ทุกวันเรยนะ ขอบอก ลดเต็มที่จ้ะ   กินแจ่วกันมะ  อยากกินแจ่วตอนอยู่ญี่ปุ่น กลับมาเรยซื้อมานโลดเด้อออ

  ไอ่บร้า  ช้านตกกะได ตอนตี5 เดินข้ามขั้น แถม โหนรถ เอานิ้วเข้าพัดลมอีก ดีไม่ตัดขาด แค่น้านไม่พอ หัวสูงมากก มานเลยดึงผมแพร์ไปปั่นเล่นอีก  ถ้าพี่สาย9 เค้าเปิดแฟน แรงก่านี้ ถึงรากถึงโคนเรยช้านน  โฮสแฟมบอกมาว่าห้ายแพร์สอนนกขุนทองพูด คอนนิจิวะ ด้วย เหอะๆๆๆๆๆๆๆๆๆ  เด๊วเค้าจามาเที่ยวไปหน้า หน้าร้อน อนที่แพร์และ ยุกะสอบเสร็จอ่า  ครายว่างมาจ่ายตังค์ห้ายด้วยน๊า  ขอตั้งจายเรียนก่อนเนอะตอนนี้  จ้าเน๊!

  Gomen nihongo dekin, mata suru wa! matte ne~

　 หมดเจงๆนี่หว่า จาย้อนไปได้ไงล่ะ อยากไปญี่ปุ่นอีกอ่า ไม่มีอารายจาอิสระเหมือนตอนนั้นอีกแว้ว มันไม่ใช่แค่เรื่องนี้หรอก ก้อมานคิดถึงโฮส เพื่อนๆ และครู อ่าเดะ(มาดเดเน่)  ก้อเจงๆ มานทามห้ายนึกถึงตอนแอบด่าพวกอิ่นังฝรั่งโดยที่มานไม่รุเรื่อง เพราะช้านกะเพื่อนๆ พูดไทย นินทาชีเป็นภาษาไทยระยะเผาขนนี่แหละมันว่ะ++ ว่าแว้วก้อนึกถึงพวกแก เรยเขียน จม. 8 ฉบับเรยนะเฟ่ย แค่ยางไม่ได้ส่งเท่าน้านเอง ไปดมไอ่แสตมป์วาเลนไทน์ กลิ่นกุหลาบฉุนๆ แว้วช้านไม่มีสมรรถภาพส่งเรยอ่ะแก รอไปก่อน..

 

  อยู่แค่3อาทิด ก้อต้องจากแด๊ด ม๊อม สุดเลิฟ มาเรียนที่กรุงเทพ กำจัดความโง่ซะหน่อย เด๊วเดวก้อกลับ..ก้อแค่อยากเล่นเทนนิส ยกคอร์ทไปด้วยได้มะว้า?  เซ็งๆอยู่นะเนี่ย อารายๆ ช้านก้อเชย ตกยุคไปหม๊ดเรย ช่างมานเหอะ     เริ่มผอมลงแว้วนะก้อเต็มทีแหละ ทั้งเต้นแล้งเต้นกา แอบโดมิไนเซอร์ กระโดดเชื่อก เทนนิส สุดเลิฟเรย ช้านจาเปน ชาราโปว่า เฟ่ย เผื่อจาได้ถ่ายบิกินนี่ เอ๊ย จาเล่นเทนนิสเข้าขั้นบ้างไง   เอ้อ จาดูแฮร์รี่เป็นภาษาไทย ใครมีก้อช่วยอนุเคราะห์หน่อยยยน๊าา รออยู่จ้า..

 

　もうないねえ～　ボタボタT_T　もう一回なれるかいいな、日本いるとき。　めちゃ自由だったし、今ね。。ホストフアミリ、友達、先生に会いたいよ！！　タイの友達たいごでしゃべるとき、すごいよ！！！　外国人全然分からんだって。　ハハハ　　友達に手紙をかいいて、まだ送ってない。　ごめん～　

 

　３週間スリンにいて、早かったし。　もうバンコク行こうせ！！！　最近シャラポワー上手になっているんねえ～　私が大好きよ！！　　またハリポッター見たいわ！！！！　誰かVCD持ってる？？　おねがいねえ～　ラブラブ

ไม่มีอารายมาก ก้ออยากบอกว่า กลับมาน่าดีจาย ได้เจอกะหลายๆๆ คนที่ไม่ได้เจอกานมาตั้ง 320 กว่าวัน แถมยังมีคำทักทายที่น่าประทับจาย เช่น อ้วน

 

แด๊ดกะม๊อม  คิดถึงเค้ามากที่สู้ดดด มารอเที่สนามบิน ตั้ง ชั่วโมงครึ่ง เจอกานครั้งแรกในรอบ 320 วัน(5กพ) มีคุณน้าโจ เจ๊อ้อย และเพื่อนไปเจ๊ไปรับ  ก้อมานดึกนี่เนอะ ลำบากแย่เรย...

 

เพื่อนเอเอฟเอส ไม่เจอกานนานมา 317 วันก้อเยอะ เจอกานทีก้อโม้สนั่น ตอนนั่งในเครื่อง ใกล้กับลุงญี่ปุ่นคนนึงเรยจ้อส่ายเรย เพื่อนมานก้อโม้แตกลั่นเครื่อง วันถัดมาก้อมีประชุมAFS ที่โรงเรมมิราเคิล แกรนด์ ที่ประจำ  เค้าก้อแต่งชุด นร.พี่ยุ่นกาน ไอ่เรสลืมบอกม๊อม ก้อแต่ง นร.ไทยไปซะ   ถึงเวลาแยกย้าย และเราจะกลับมาเจอกานอีกวันที่ 7 เดื่อนตุลาคม   วันนั้นกิ๊กกลับมาแว้วคงจามาฉลองงานเลี้ยงAFSด้วยกานล่ะม้างงงง  ไอ่บีล่ะเปงงายบ้าง เงียบ..เชียว  คิดถึง ทั้งคู่แหละ

 

เพื่อน สธ 3/3 รุ่น46 ไม่เจอกานนานก้อเจงก้อยางเหมือนเดิมเนอะ เปลี่ยนๆ บ้างเล็กๆ เค้าโฮปปี้กานเดที่เจอแพร์ เหมือนกานแหละว่ะ！！ จัดงานเลี้ยงไปแว้วที่บ้านก้อไม่ได้ชวนหมด โทษทีเนอะ  สนุกๆ ขอบคุณที่มาแว้วกาน

 

เพื่อนห้องยุ่น  พวกเค้างานเยอะ รับจ๊อบทลายเรย ไม่ว่างมาบ้านเราก้อไม่เปนราย ไปเยี่ยมพวกเค้าที่ รร มาแว้ว แจกของเปนลุงแฟนต้า เฮ้ย แซนต้า   ก้อเยี่ยมเด เพื่อนชมเราว่าน่าร๊าก แต่อ้วนขึ้น  อำลาพี่ ม.6 ไปแว้ว เจอกานครั้งสุดท้ายแว้ว เพราะไม่ไป รร. อีกแว้วแหละ   มันส์มากเว่ยเต้นบนเวที

 

ช่างมานเหอะเด๊วเราจาลดเว่ย กินน้อยลง เล่นเทนนิส แว้วก้อแอบโดมิไนเซอร์เว่ย  เครียดว่ะ ขอร้องเหอะ ไม่อยากได้ยินคำว่าช้านอ้วนเว่ยยยย！！

 

แพร์ก้อยางติดต่อกะเพื่อนและโฮสที่ญี่ปุ่นอยู่เรื่อยๆๆ ส่งทั้งเมล และจดหมาย มันเดเนอะ ข่าวเดแพร์สอบภาษาญี่ปุ่นJapanese Proficiency Level 3　(ระดับ 3)ผ่าน++

 

 

  I went to school and met "Mayu" who is the first friend I can remembered her name, and we had go to homeroom together.  First I should go to teachers room and said about my feeling in 10 months.  At noon Su and I went to  lunch with tennis club friends.  They had prepare cakes for me, and ate them together.  I ate some cakes, they was very tasty!!  O-ishii~  Although today I got  a last Bento(lunch box) from host mother, but I couldn't eat it.   I took photos with them, we were very happy.   I had a time to go for playing volleyball with my classmates.  Of course, today is the last for me to played together.  Only 13 minutes but we had joined together and made fun.  We took photo in gym boys had joined too.  Last lesson was passed, I finished a message for them.  Meri, Mayu  and Maki pasted my message and photo, espeaceally they made Tera Tera Bosu for me,cuase today rained all day. 

 

  After I came back for recieving a transcript and school flower's picture.   Tanaka sensei  gave me a pearl necklace.  In that time my classmate had prepare something speacials for me.  I waited them in front of our homeroom.  208 class was nice message on blackboard and they has stand in row and clap their hands.  On the blackboard " Pear Thank you" , and  "We love Pear".   I really love them to.  We had play chairs game together, that made me remind a day before we got winter vacation.  I wonder why today I can reach the last chair, of course that the plain of them.  They invited me sit on the chair and sang a song.  It was the nice school song.  But I cannot remember it yet.   I will try to sing it!   "Kibayashi" was been a director, and  all of them sang.  After that "Kobayashi" who is  the class leader had go front of me.  He said his  feeling about me at first day to that time.  After that he gave me a present(our class's picture).  I spoke my feeling for them too short becuase I could't  stop my tear.  I just said " 10 months passed quickly at first I coundn't understand thier Japanese.  I playing, doing, and talking with them ,and had try to remember thier conversations. (cry) T_T Except  I weren't with you, I wouldn't speak in Japnese like this.  I promised...I absolutely here again.  Thank you for you all  " I said.   My friends cried and they had came to me for shake my hand and say their feeling.  Everybody done it, I couldn't stop crying and I said " No!  my  () !!"   It made them luaght.  We took picture together.  Tanaka sensei told that you had couldn't cry~.  Yes I got a lot nice presents from classmates.  We had ate cookies and snack in the last time , and took a funny photo together.   It wasn't  finished yet!  We said Bye Bye~    But I can meet them again  in the day I leave out Nagoya Station. 

  

    Su brought me to Tennis club.  But they had finished training yet. It was 17.30 so Su and I should wear Tempaku uniform for take the last photo with them.   Every day after finished the trianning , we always close meeting.  Today was the first time I could say for them.  I said  that " Thank you for recived me in Tennis club, at first I tried hard to jogging and training. I felt gave up, but tennis club gave me a brave and support message.  So I got a nice experience and happily tennis training together.  Thank you very much.".  Although "Mako"  and "Minami" had stopped the club, I still have nice tennis club friends.  They were very happy with my remembered that I can remind thier name.  And we action thai dance and greeting for taking pictures.  "Akiko" gave me a present of thier. It was " Hana-ninkyou " Japanese dolls for ceremony in March.  "Yuri" gave me a present and  lovely letter.  I like them especially Su, Yuri  Akiko and Mako.  They always teached me tennis skills.  We talked together at the last day for  tennis club.   I really happy cuase they will go to Nagoya for send me and give a signed ball and  thier puriku and messages. 4 February ,There is thiere tennis match.  Fight!!

 

   Su waited and  helped me to pick a lot of presents. We met "Ken" who was been school leader.  My racket got a nice gum from "Kato".  My gum lost in summer vacation.  I walked along the street alone. I met Ken again at the slope way.  He helped me pick a lot of presents in his bicycle basket. I was surprised he do like I should sit on his bicycle but I thoght his school back to heavy and  we should to walk together. We talked very funny.   I got Hara subway station and thank with him.

 

    Today I had saw thier nice smile, cry and laught.  I picked them into my memory forever. I reached home had a dinner(a last lunch box)and talked with host family during 21.00.  I read messages and  photo from friends and tennis club. That very nice photo.   I love them so much.

　 " The Last Lesson " was yesterday. 　 Cause I would go to school only this month.　 I cooked Banana Coconut Cream for them.  　We took many pictures and spent a nice time together.   Yeah! I know my classmates are preparing something for me. Haha !! 　 I love my them as much as I can now!   I will going to school next week for join with them, kendo, and recieve a certificate.  　Today I got AFS Certificate yet. 　 That`s certified my Japanese and experience in Japan (320 days).  Host dad gave me a "Omamori" what a goods of healthy and safety.  Today I done my suitcase. 　　I wouldn't to say about it. <`～´>　　I felt like the time before I been here, that I don't need to do anything.   Okay!  I will do my best!!

 　昨日かていかの最後だったよ。　まゆが先生にきいいてもらったから、できた！　うちらたくさん写真を撮ってしまった！楽しかったあ～！　みんなと幸せになったよ！(V)o￥o(V) バナナココナツクリームを作ってくれた　友達とホストフアミリのために。　みんながおいいしいって！！　友達がなんか作っている物をみたいよ！　ペアのためにと思う！アハハ～　皆さんありがとうね！　　　明日はホストフアミリとつれて買い物するよ。　　今何でもやりたくないわ～来る前にみたいなかじする。　あの時ばか！！　　じゃあ！頑張ろうだわ！　

　Yeah  I wanna wear it!    22 January 2006 I got it on mine.     Oh that was a pretty Kimona called " Herisode".  It difference from normal Kimono.   " Herisode" is not easy to wearing by one's and has many pieces of Japanese silk and clothes.   They can wear them only speacially occasions ( Wedding ceremony,a girl 20 year old,..)   I asked host family " Why did you said that this Kimono could wear only speacally?".  Their answer was " Yeah , Kimono can wear any times if you want but its cost too expensive arond 100 thousands, so that could to spend  a lot of money.  Yes!   Today I got it.  Cause O-bachan(grand mom) asked Inoguchi-san who has  her own Kimonos and  learning  for Kimono.   Host mom picked me to there and help Inoguchi-san.    Thank you very much!     That's nice memory （●＾o＾●）

　よかった！　まじ！？　　やったあ～～～　着たかったよ着物。　この着物は減り袖（へりそで）と言うだって。　おばあちゃんの所で着られた。　おばちゃんとおかさんも井ノ口さんにとのんだ。　井ノ口さんはすごく上手だったし、しんせつだったし、にょうだったよ！　　日本人着たことないが多かったって　　　みんな着られないよ！　　高いし、自分で着れないし。