ก่อนจะถึงวันรักวันลา ยอมรับว่าวุ่นวายมาก งานที่ต้องเคลียร์เยอะมาก ไหนจาเรียงความอีก จนโกดคนอื่นนิดๆแหละ ทามมายงี้อ่าลอกงี้เรยเหรอ ไม่สงสารคนที่ทำเรยใช่มั้ยว่าเค้าต้องใช้เวลามากก่าเค้าสองเท่า แต่พอได้บ่นกะอิ่ทราย กั้งและก้อแป้ง ก้อรุสึกเดขึ้น พูดตามตรงนะแพร์ไม่ชอบคนแบบน้านแหละ คนที่เห็นแก่ตัว อย่างที่ว่าแหละนะ ช่วงเวลาที่จะสอบทีไร ความเห็นแต่ประโยชน์ส่วนตัวจะสูงก่าที่ผ่านๆมา เห้อ..ช่างเหอะ แร้วแพร์จะต้องไปเก็บเอาเรื่องคนอื่นมาคิดมากทำไมวะ สรุปง่ายๆคือ จาบอกว่าก่อนถึงวันรักวันลา แพร์ง่ะวุ่นวายมากเรย ได้แต่บอกตัวเองให้อดทน ใจเย็นๆ แร้วมันก็ผ่านมาได้

             อิ่ทรายเอ๊ย  แกต้องหมดฟอร์มเพราะไอ่นุช เรื่องอยากรุเบอร์ใหม่ช้าน ฮ่าๆๆ หลังจากน้านห้อถึงเวลาที่แกกับช้านก้อต้องนั่งเถียงกานนอิกแร้ว แต่สุดท้ายแกก้อมีเรื่องหนึ่งที่แกกั๊กไว้ ไม่ยอมบอกมาให้ช้านรุหมด ทามไมวะ แร้วเรื่องเน้ออมรุรึป่าว เออ ช่างแกไม่อยากบอกก้อเด ถ้าแกคิดว่าบอกแร้วมานไม่ได้ เด๊วแน้รุจัดคิดนะเนี้ย ปรับปรุงตะเองเยอะเรย อิ่อ้วน รุแต่ว่าเมื่อวานช้านเฉดหัวแกแรงมากๆง่ะ ทามไมล่ะ มาว่าช้านเข้เหร่อยู่ได้ ก้อแค่ใส่ที่คาดผมง่ะ อิกอย่างอารมไม่ค่อยเดด้วย หิวน้ำโว้ยยย หน้าเสียเรยไอ่อ้วน สมนะหน้า.. ไอ่หน้าแก่เอ๊ย ยังไม่ 18 ซักที่เร๊ย เด๊วคอยไปงานวันเกิดแก แร้วคราวนี้จาซื้อของขวัญให้เรย ตามที่สัญญาว่ะ

             สำหรับ(น้อง)พลอยสุดเลิฟ เห้ออ จะไม่ได้เจอกาน2อาทิดเต็มๆเรยแหละ ฮือๆๆ พลอยไม่ชอบตุ๊กตา อื้มๆ ดูได้เรย ว่าพลอยไม่เคยให้ตุ๊กตาแพร์ ตรงกันข้ามกะแพร์ที่โพดชอบเรย เหอะๆ  ก้อตุ๊กตามานกอดได้เน่หว่า ตุ๊กตามานเหมือนไม่ได้ทำเองรึป่าวนะ ถึงไม่ชอบ วันรักวันลาแพร์ก้อได้รูปที่ติ๊งต๊องของตะเองใส่กรอบเบ้อเริ่มเยย อิอิ เป็นปลื้ม I do I do ต่อจากนี้จะมีเทอร์เรื่อยไป จนวันสุดท้าย i do

              “ปุ้ย” เปนเพื่อนสนิทคนแรกของแพร์ คนที่แพร์เคยคิดว่าเอาใจแต่ตะเอง ความจริงแร้วมานไม่ใช่ จะบร้าเป็นลูกคนเดียวก้อไม่ได้หมายความว่าจะเอาใจตะเองซะหน่อย ช่ายมะปุ้ย ปุ้ยโตขึ้นทุก ปุ้ยเปลี่ยนจาเดิมมากๆ จากที่ดูเอาใจตะเอง ไม่ใช่เรยเนอะ แพร์ก้อตอนนั้นก้อเด็ดด้วยแหละ ยอมรับนะว่าเคยวิ่งหนีปุ้ย ขอโทดจิงๆนะ จำได้ว่าปุ้ยเคยสัญญาว่าจะช่วยเหลือแพร์ ช่วยกันตั้งใจเรียน ช่วยสอน เราก้อเรียนพิเศษด้วย ไปไหนมาไหนด้วยกัน ไปถ่ายรูป ล้างรูป โอ้ย..สาระพัดน๊อ จนมีช่วงสุดท้ายที่เราได้อยู่ด้วยกานนานๆ คือตอนไปเรียนซัมมเมอร์ที่โคราช แพร์ตัดสินใจว่าแพร์จาเรียนวิทย์นี่แหละ แต่แร้วแพร์ก้อมาค้นพบความโง่ของตะเอง ว่างั้น  เพราะแพร์รุว่าอันนี้มานไม่ใช่ แหละอยากที่จะทำสิ่งที่แพร์ถนัดและรักมากก่านี้ ตอนน้านก้อไม่ได้ขอโทดที่ทามอารายทุกอย่างอย่างรวดเร็ว เปลี่ยนใจโดยที่ไม่ปรึกษา แต่อยากขอบใจปุ้ยนะ ถ้าปุ้ยไม่ชวนแพร์ไป แพร์คงไม่รุความต้องการของตะเองหรอก เรียนไปก้อฝืนเนอะ เหอะๆ  พอมาม.4เราก้อเจอกานน้อยลง แต่ก้อยังทักทายและคุยกานบ่อยอยู่ พอถึงเวลาที่ต้องไปญี่ปุ่น แพร์อ่าไม่มีความคิดอารายอยู่ในสมองแร้วล่ะตอนนั้น คล้ายกะโดนขโมยไป มีคำถามเดียวที่เกิดขึ้นคือ ทำไมต้องไปด้วยล่ะ ทำไม ใครบังคับ ทำไม คิดแต่แบบเนี้ย แพร์เรยไม่ได้ซึ้งกะพ่อแม่ ไม่ได้ล่ำลาใคร เพราะมันเป็นแค่เริ่มต้น

              ต่อจากนนี้ไม่ได้จาโคนาให้ใครนะ แต่เพียงจาบอกว่าการได้ไปผจญภัยในที่ไกลๆ ไปเจอโลกใหม่ ได้รู้จักคนมากขึ้น มันเหมือนกะเปิดกะลาให้กบเคะโระ ก้อไงน่ะเหรอ มันทำให้แพร์ความรักที่แท้จริงของคนที่มอบให้เราสม่ำเสมอ..เค้าคือ พ่อและแม่ของแพร์ เค้าทั้งห่วง ทั้งคิดถึงแบบว่าโทรทุกสัปดาห์ง่ะ ความรักของพวกเค้ามอบให้เราไม่มีสิ้นสุด ไม่มีกำหนดเวลา  และไม่ใช่ให้เพราะเป็นภาระ ทั้งหมดนี้แหละทำให้แพร์นั่งร้องไห้ที่ญี่ปุ่น เพราะเพิ่งจารุว่าพวกเค้าน่านแหละรักแพร์มากที่สุด

              “มิตรภาพของคำว่าเพื่อน” ในช่วงแรกที่แพร์ยังปรับตัวไม่ได้ แพร์โคดท้อแท้ แต่มีเพื่อนๆทางนี้แหละส่งกำลังใจไปให้ คอยคุย เล่นm ส่งจม.เสมอ อยู่ที่น่านมีเพื่อนมากมายก้อจิง แต่พวกเค้าก้อไม่เข้าใจเราอย่างที่เพื่อนที่ไทยเคยให้ พวกเค้าแค่พูดกะเรา เมื่อเราชวนคุยก่อน แพร์ต้องคอยยิ้มให้ แพร์ฉีกยิ้มตลอดกะทุกคน เพราะแพร์อยากมีเพื่อน อยู่ในชมรมเป็นวิธีนึงที่จะได้เพื่อนเยอะ แต่กว่าจาได้มามันยากมาก เราต้องทำให้เค้ายอมรับ เอาความเห็นแก่ตัวออกไป เปิดใจให้กว้าง เหมือนว่าตอนนั้นแพร์จาเพอร์เฟคที่สุดในชีวิตแร้วล่ะ แพร์คิดว่า จากที่ไม่เคยง้อใคร ตามใคร รอใคร ทุกๆอย่างกลับต้องมาทำ เห้อ..นี่แหละน้า เหมือนจับคนหยิ่งมาทรมานไงไม่รุ ก่อนจะถึงวันที่เราต้องลา แพร์อยากเจอเพื่อนๆในชมรมมาก แต่ก้อไม่ได้เข้าชมรมกะพวกเค้าแร้ว ถึงแม่ว่าจาเปนวันสุดท้าย เพราะเพื่อนในห้องจัดงานอำลาให้แพร์พวกเค้าไม่มีขนม หรือของกินอารายให้หรอก แต่พวกเค้ามีเกม ที่เรียกเสียงหัวเราะ และเซอร์ไพร์สให้กับแพร์ ถือว่าประทับใจมากๆ และที่สำคัญนะแพร์ดีใจมากเรยที่มีครูนากาตะที่เข้าใจแพร์ กลับไปลาเพื่อนๆในชมรม พวกเค้าสัญญาจาไปส่งแพร์ วันนั้นก้อมาถึง หลายคนร้องไห้ให้กะการลาของแพร์ ทุกคนยอมรับว่าแพร์เปนเพื่อนแร้วล่ะม้าง ดูจากข้อความที่เขียนให้เดะ พวกเค้าชมถึงรอยยิ้มของแพร์ และหลายๆอย่างที่เป็นตัวแพร์ ขอบใจมากนะทุกคน ซึ้งง่ะ

             กรี๊ดดดด โคดดีใจเรยที่แพร์ได้เห็นรอยยิ้มของเพื่อนที่สนิทคนนึงของแพร์ ‘เบ๊นซ์’ เค้ามีรอยยิ้มที่น่าร๊ากให้แพร์อิกครั้ง แปลกเนอะวันแรกที่ได้หลังจากที่ไม่เจอกานนานแทบปีกลับไม่มีรอยยิ้ม และน่าเสียดายที่ได้เห็นอีกครั้งตอนจาจากกัน เรยชวนมาเล่นบ้านแพร์อีก ก้อบ้านอยู่ใกล้กันแค่เนี้ย..นะจ๊ะ

             ตอนนี้เริ่มคิดเถิงเพื่อนขึ้นมาแร้วว่ะ เหอะๆๆ แต่วันรักวันลายังไม่ได้ร้องไห้เรยนะรุสึก เพราะว่ามานยังไม่ใช่วันที่ต้องจากล่ะม้าง คอยดูวันงานเลี้ยงวันพุธเน้เดะ ท่าจาเศร้าล่ะม้างง  แต่แพร์เดจายมากเรยนะที่เพื่อนๆดูเหมือนสามัคคีขึ้นก่าช่วงเทอมต้น คงเพราะเวลาที่เราจะได้อยู่ด้วยกานน้อยลงม้าง รึว่าเป็นแค่แพร์คนเดียวที่คิดไปเองวะ ดูเหมือนจารักกานมากขึ้น ให้ความร่วมมือกานมากขึ้น ขอบใจที่ยอมให้แพร์เปนหัวหน้าที่ไม่ค่อยได้ช่วยอาราย แระช่วยอารายไม่ค่อยได้ ขอบคุณมากนะ

             งานเลี้ยงของสายศิลป์ญี่ปุ่นก้อจบไปแร้วแบบเศร้า ถึงไม่ค่อยดูคึกคัก แต่เต็มไปด้วยความอบอุ่น ชอบมากๆเรย ดีก่าจามาเต้นแร้งเต้นกาแร้วก้อไปอิกนะ มานได้ฟังความรุสึกของเพื่อนๆที่มาทุกคน แร้วก้อของน้องๆ และที่สำคัญของอาจารย์ทุกท่าน แพร์โคดปลื้มอาจารย์ศิริพรเรย ท่านสร้างศิลป์ญี่ปุ่นได้สำเร็จแร้ว แต่ท่านก้อไคยจะหยุดที่จะพัฒนา ท่นมอบความรู้ ความรัก และทุกๆอย่าง เห้ออ ทำไมน๊า วันนั้นแพร์ถึงแพร์พูดไม่ได้งี้ เศร้าใจ..  โอเค งานสุดท้ายที่เรา6/15จาได้เจอกานคืองานเลี้ยงที่ ทองธารินทร์ พุธนี้ ตื้นเต้นจังๆๆ อิอิ